Sükut-u Hayal

Bazen kimse olmasın istiyorum etrafımda. En yakınımın sesi bile çok geliyor bazen. Biraz diyorum biraz sessizlik olsa..
Sonra diyorum ki; kıymet bil Ametist bak sevdiklerin yanında ama ruhum dinlenmek istiyor işte bazen.
Yalnızlıktan korktuğum kadar yalnız kalmak istiyorum .
Ev , öğrenciler .. Hep bir kalabalık.
Aslında evde üç kişiyiz çok kişi de yok ama ne bileyim..
Şöyle bir şey istiyorum ;
Kasaba gibi bir yer.
Sabah kalkayım 6 gibi ( çok zor ama olsun)
Yürüdüğüm sokaklarda ekmek kokuları olsun. İnsanların uyku sessizliği.
Deniz kokusu gelsin sokak aralarından.
Yeni açılan dükkanların sesi.
Bir köpek yavrusuyla oynayayım , bir teyzeyle sohbet edeyim ama kısa.
Bir çiftle göz göze geleyim kendi sevgilimde burda olsaydı der gibi.
Yürüyeyim, yürüyeyim , yürüyeyim ..
Sessiz.
Kimse soru sormasın.
Sokakta gören gülümseyip geçsin sadece.
Denize karşı bir çardakta oturup yazayım saatlerce.
Güneş tepeye çıkmaya başlayınca sıcak bunaltınca eyvah diyeyim ama hafif rüzgar essin rahatlayayım.
Sonra küçük bir evim ya da odam olsun oraya gideyim .
Ekmek , peynir ve taze domates , bir de çay oh.
Bahçem olsun ağaçtan incir koparayım.
Hamakta sallanayım , kitap okuyayım.
Denize gireyim, geleyim, radyo dinleyeyim.
Sonra ılık bir duş. Bulmaca.
Akşam yemeği.
Bir ya da iki gün böyle geçse ahhh ne güzel olurdu.